خاطرات آنیل و رادین

سلام آنیل عزیزم.  یه خاطره جدید می خوام برات بنویسم : 19 اردیبهشت 94 بعد از نهار می خواستم بخوابونمت و چون موقعی که با بابات اومده بودین منو از اداره بیارین یه کم خوابیدی بنابراین هر چقدر تلاش کردم موفق نشدم بخوابونمت رفته بودی سراغ بابات که رو بالش تو خوابیده بود تا اونو از خواب بیدار کنی باهات بازی کنه صدات کردم آنیل. ..به من نگاه کردی گفتم تو نمی خوای بخوابی؟ گفتی " نه ". آنیل جونم این اولین بار بود که سوال پرسیدم بخوبی جواب دادی از خوشحالی چند بار پرسیدم تو هم با شیطنت همون جوابو میدادی باباتم چشماشو باز میکرد نگاه میکرد از خوشحالی می خندید. باباتو چند بار بیدارش کردی باهات بازی کنه دوباره خوابید. آخرش هولش دادی که از بالشت بره ...

پنجشنبه 17 اردیبهشت 94 عصر رفتیم کنار دریا. آنیل خانم که تازه یاد گرفته تو بیرون هم خودش راه بره و خیلی هم از این کار خوشحال میشه کنار دریا دست در دست بابای مهربونش که آنیل رو بیشتر از دنیا دوست داره راه میرفت و با فرفره که باباش براش خرید بازی میکرد و می خندید. خیلی با هیجان راه میرفت و می خندید. آنیل جونم فقط موقعی که تازه رسیده بودیم کنار دریا رو شنها افتادی وقتی برداشتیمت دیدم دهن خوشگلت پر از شنه اون دندونهای صدفی ماهت دندونهای آسیاب که تازه تازه داشتن دو تا از پایین و دو تا از بالا درست متقارن در میومدن روشون شن بود خیلی ترسیدیم دست و پامونو گم کردیم تو هم میدیدی ما هل شدیم خیلی بیشتر گریه میکردی. بالاخره با هزار سختی صورت و دهنتو شس...

9 اردیبهشت 94 با دختر ماهم آنیل و دوستش نسترن و مامان دوستش رفتیم تاتر با موضوع "اژدر عمی" که از طرف اداره دعوت داشتیم.آنیل خانم برخلاف همه همسن و سالهای خودش که اونجا بودن اصلا گریه و بی قراری نکرد مثل بزرگترها نمایش رو نگاه میکرد وقتی موسیقی  شاد پخش میشد میرقصید و موقعی که آهنگ ملایم پخش میکردن سینه میزد! بر گشتنی هم با نسترن تو ماشین خوب بازی کرد و دختر کوچولو و مهربونم حسابی شاد شده بود. الهی همیشه شاد باشی عزیز دلم. 

آنیل جون بهار 94 رو خیلی خوب شروع کرد. اولش که راه رفت بعد چند روز همش تکرار میکرد بابا! امیر میگفت جانا. بعدش هی با لحن دستوری تکرار میکرد ماما! من جواب میدادم بله. ماما! بله. ماما! بله...بعد خودشم می گفت به یه. آنیل عزیز دلمه. ...

درست از اولین روز بهار 94 آنیل خانم ما شروع به راه رفتن کرد. این بهترین عیدی بود که اونو دختر گلم به ما هدیه کرد. وقتی داشتیم آماده می شویم که تعطیلات عید رو بریم مراغه متوجه شدیم آنیل خانم که از چند روز پیش داشت تلاش میکرد راه بره، موفق شده و داره اولین قدمهای خوشگلش رو همزمان با اولین روز بهاری ورمیداره.  دختر عزیزم امیدوارم تمام قدمهایت در زندگی همیشه بهاریت با موفقیت همراه باشن.

آنیل عزیز ما  20 آدر 93 اولین دندون شیری خودشو درآورد و از 3 دی ماه 93 شروع به چهار دست و پا رفتن کرد.  مژده دندون آنیل جون و همچنین چهار دست و پا رفتنش رو مربی خصوصی که فقط مخصوص نگهداری آنیل خانم تو مهد کودک بود بهم داد .      تو این عکس بابا تازه از اردبیل رسیده بود: ...

هفتم آذرماه سال 1392 ساعت ' 20 : 20 تو یه هوای بسیار بارانی در بیمارستان خصوصی آرتا در شهر اردبیل خدای مهربون دختر گلمون آنیل خانم رو به من و امیر هدیه داد. آنیل باشکوهترین هدیه زندگی ماست. این وبلاگ رو برای دختر گلمون آنیل خانم می نویسم تا کودکانه هایش برایش ماندگار باشد.  آنیل عزیزم به امید روزهایی که از خوندن این مطالب شاد بشی. تو عکس اول یک ربعه که بدنیا اومدی و عکس دوم  که در ادامه مطالب آپلود کردم اولین صبح تولدته.  "چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی". یاد آوری لحظه به لحظه اش باعث خوشحالیمون میشه. خدا رو شکر میکنیم و دعا میکنیم که لایق این هدیه گرانبها، این فرشته بهشتی باشیم. ...